ของตนเอง
ในหอเก็บตำราของจวนเจ้าเมือง เฟิ่งจิ่วกำลังตั้งหน้าตั้งตาตามหาข้อมูล และแล้วเวลาหนึ่งวันก็ผ่านไปเช่นนี้เอง…
………………………………….
ตอนที่ 2586 ตำรา
แม้แต่คนที่เจ้าเมืองส่งมาถามไถ่ว่าจะออกมากินข้าวหรือไม่ เธอก็ยังปฏิเสธ
ที่จริง ผู้ฝึกเซียนที่มีวรยุทธ์ระดับพวกเขา แม้จะไม่ได้กินข้าวสิบวันหรือครึ่งเดือนก็ไม่เป็นไร หากเข้าสู่ช่วงบำเพ็ญชาญ แม้จะไม่ได้กินไม่ได้ดื่มเป็นเวลาหลายปีก็ไม่เป็นไร
ยิ่งไปกว่านั้น ในห้วงมิติของเฟิ่งจิ่วก็มีของกินมากมาย เธอจึงจะไม่ออกไปกินข้าวในเวลานี้แล้ว
ตามหาตำรามาหนึ่งวันแล้ว และอ่านตำรามาหนึ่งวันแล้วเช่นกัน ในช่วงเวลาดึกสงัดร้างไร้ผู้คน แสงจันทร์อ่อนๆ สาดฉายเข้ามาจากทางหน้าต่างด้านบน แสงสว่างนวลตา ทำให้เธออดรู้สึกง่วงไม่ได้
เธอหาวด้วยความง่วงงุน บิดขี้เกียจเดินทอดน่องอยู่ข้างใน ในหอตำราแห่งนี้ ทั่วทิศล้วนมีไข่มุกราตรีคอยให้แสงสว่าง เพียงแต่ชั้นวางหนังสือบางชั้นก็วางอยู่ข้างหลังจึงถูกบังไว้ แสงส่องเข้าไปไม่ถึง
เดินช้าๆ ขึ้นไปถึงชั้นสอง วนอยู่บนชั้นสองหนึ่งรอบ หยิบฉวยตำราบางเล่มขึ้นมาอ่านอย่างไม่ใส่ใจนัก พบว่ามีตำราฝึกวิทยายุทธ์ขั้นสูงบางเล่มที่ลงตราประทับไว้ เปิดอ่านไม่ได้
“ที่แท้
