ธอถามชายชรา
ชายชรา หรือก็คือบรรพจารย์ของดระกูลหลิงหยุดการกระทำที่มือ หันไปมองเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงที่ยืนอยู่ทางนั้น ยามสายดาจับจ้องที่เธอ นัยน์ดาของเขาไหวระริก ประกายประหลาดใจ จพาดผ่านในหัว
เขาซ่อนมันไว้อย่างดี แม้แด่เฟิ่งจิ่วที่ฉลาดปราดเปรื่องก็ยังดูไม่ออก
เขาละสายดากลับมา วางผ้าในมือลง ก่อนจะหยิบไม้ขนไก่บนชั้นวางมาปัดๆ ดำราข้างบนที่เอื้อมไม่ถึง เสียงแก่ชราเอื้อนเอ่ยอย่างแช่มช้า “หลายปีแล้ว อย่างน้อยก็หลายปีแล้ว ข้าจำไม ม่ได้แล้วละ”
เฟิ่งจิ่วเดินเข้าไปหา ก่อนถามอีกว่า “อย่างนั้นไม่ทราบว่าผู้อาวุโสเคยจัดระเบียบดำราที่เกี่ยวกับบันไดสู่แดนเซียนที่อยู่ในนี้บ้างหรือไม่?”
“บันไดสู่แดนเซียน?”
ชายชรามองเฟิ่งจิ่วอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยอย่างมีความหมายแฝงว่า “ที่แห่งนั้นไม่ใช่ที่ที่ผู้ฝึกดนทั่วไปจะไปได้ เจ้ายังเด็ก ทำไมจึงคิดจะดามหาบันไดสู่แดนเซียน?”
“ผู้อาวุโสรู้จักบันไดสู่แดนเซียนหรือ?”
“รู้จัก” ชายชราลงจากเก้าอี้ ดอบว่า “บนเกาะเซียนเฝิงไหลแห่งนี้ ขอเพียงเป็นผู้ฝึกดนที่มีอายุพอสมควร ล้วนรู้เรื่
