ที่จะขยับปากทำท่าจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่รู้จะพูดอะไร หรือจะปฏิเสธ? จากนั้นก็ให้เขาเป็นทาสของ เฟิ่งจิ่วงั้นหรือ?
นึกมาถึงตรงนี้ เขากัดฟัน จ้องเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงด้วยสายตาไม่เป็นมิตรแวบหนี่ง ก่อนแค่นเสียงแล้วเบนหน้าไปทางอื่น
เฟิ่งจิ่วเองก็ไม่ได้สนใจหลิงเทียนอวี่ แต่หลังจากได้ยินเงื่อนไขของเจ้าเมือง เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปากน้อยๆ “ได้”
ด้วยประการฉะนี้ เจ้าเมืองและหลิงเทียนอวี่ลั่นคำสาบานต่อฟ้าดินต่อหน้าเฟิ่งจิ่ว สาบานว่าหากเฟิ่งจิ่วแก้พันธสัญญาทาสแล้ว พวกเขาจะไม่ตามรังควาน และไม่ส่งคนไปสังหารเขา หรือหา าเรื่องเขาอีก
สุดท้าย เฟิ่งจิ่วลบตราประทับทาสตรงหัวคิ้วของหลิงเทียนอวี่ แก้พันธสัญญาทาสระหว่างทั้งสองคน
เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าเมืองถอนหายใจโล่งอก เผยรอยยิ้มออกมา “คุณชายเฟิ่ง คืนนี้พักผ่อนที่นี่ก็แล้วกัน! พรุ่งนี้เช้าข้าจะให้คนพาท่านไปที่หอเก็บตำรา”
“อย่างนั้นก็รบกวนแล้ว” เฟิ่งจิ่วคารวะเจ้าเมือง เริ่มมีมารยาทขึ้นมา
“ไม่รบกวน” เจ้าเมืองยิ้มๆ เรียกพ่อบ้านเข้ามา ให้เขาพาเฟิ่งจิ่วไปพักผ่อน
หลังจากที่เฟิ่
