กินที่ลานสวน
เวลานี้เอง หลิงเทียนอวี่เดินเข้ามาจากข้างนอก เห็นเขาถึงขั้นทำตัวตามสบายอยู่ในจวนของตนเอง ไร้ท่าทีเกรงอกเกรงใจ ก็อดแค่นเสียงเย็นชาไม่ได้ “เจ้ากลับสบายอกสบายใจนัก ทำ จนเหมือนบ้านข้าจะเป็นบ้านของเจ้าเองอยู่แล้ว!”
เฟิ่งจิ่วมองเขาด้วยหางตา “ทำไม? เจ้าเมืองน้อยก็จะมาดื่มด้วยหรือ?”
หลิงเทียนอวี่ใบหน้าเคร่งขรึม จ้องมองเฟิ่งจิ่ว ก่อนจะตวาดถามเสียงต่ำ “เฟิ่งจิ่ว! เจ้าเป็นใครกันแน่? แล้วเจ้าจะตามหาบันไดสู่แดนเซียนไปทำไม?”
เฟิ่งจิ่วที่ได้ยินคำถามเผยยิ้ม เธอหมุนถ้วยสุราในมือเล่น มองดูสุราในถ้วยไหลไปตามมือของเธอเบาๆ ก่อนยิ้มตอบว่า “ข้าเป็นใครเจ้าก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ? ส่วนเรื่องที่ข้า จะตามหาบันไดสู่แดนเซียนทำไม นั่นก็เรื่องของข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้ากระมัง?”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสุกใสจับจ้องไปที่เขา ยิ้มเอ่ยว่า “อีกอย่าง ตอนนี้พันธสัญญาทาสบนตัวเจ้าก็แก้แล้ว ทำไมยังเตร่ไปเตร่มาต่อหน้าข้าอยู่ได้?”
“ข้าเตร่ไปเตร่มาต่อหน้าเจ้า?” เสียงของเขาสูงขึ้นเล็กน้อย เหมือนสัตว์ตัวน้อยท
