ี่ถูกเหยียบหางอย่างไรอย่างนั้น รีบคัดค้านทันที “เป็นเจ้าที่มาพักอยู่ในบ้านข้า ไม่ใช่ข้ามาเตร ร็ดเตร่อยู่ต่อหน้าเจ้า!”
“ตอนนี้ข้าเป็นแขกในจวน เจ้าที่เป็นเจ้าเมืองน้อยปฏิบัติต่อแขกเช่นนี้หรือ?” เธอยักคิ้วมองเขา “ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองรู้หรือไม่ว่าเจ้าเมืองน้อยมาหาข้าที่นี่?”
หลิงเทียนอวี่ได้ฟังก็ชะงักงัน เขาจ้องเฟิ่งจิ่วด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม แค่นเสียงขึ้นจมูกหนึ่งที ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป
เวลานี้ เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก ไม่ได้สนใจเขาแต่อย่างใด เพียงกินข้าวเสร็จแล้วก็เดินเล่นในลานสวนสักครู่หนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนอาบ อาบเสร็จก็เข้านอนพักผ่อนแ แต่หัวค่ำ
กลางคืน ณ จวนเจ้าเมือง
เจ้าเมืองออกมาที่หลังเขาเพียงลำพัง หลังจากผ่านเขตอาคมและค่ายกล ก็เข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่ง เมื่อมาถึงข้างในก็คารวะอย่างนอบน้อม “ท่านพ่อ”
“เข้ามา” ในห้องศิลาห้องหนึ่งในถ้ำ มีชายชราผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิฝึกวรยุทธ์อยู่ ครั้นได้ยินเสียงจากข้างนอก เขาลืมตามองออกไป
ได้ยินเสียงตอบรับ เจ้าเมืองจึงเข้าไปข้างใน เ
