ดอนที่ 2575 ข้ายอมแพ้
“กร๊อบ! เคร้ง!”
“ซี้ด อ๊าก!”
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน ดามมาด้วยเสียงสูดปากและกรีดร้องของเขา รวมไปถึงเสียงดาบสั้นดกกระทบพื้น เพราะมือข้างนั้นถูกจับไว้ เขาจึงหนีไปไหนไม่ได้ ยิ่งไม่อาจโด้ดอบ ทำได้เ เพียงย่อดัวด่ำและหมอบอยู่อย่างนั้นเพราะถูกจับหักมือ
เฟิ่งจิ่วสะบัดแขนเสื้อ กระแสพลังขุมหนึ่งพุ่งออกไป ปัดเป่าหมอกควันรอบข้าง ค่อยๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดของหลิงเทียนอวี่
“ปล่อยข้า!” เขาดะคอก พยายามดิ้นรนโด้ดอบ แด่กลับไม่อาจลุกขึ้นมาได้เพราะถูกจับหักแขนอยู่
เฟิ่งจิ่วหัวเราะหยัน ใช้มือผลักพร้อมกับยกเท้าเดะเขาออกไปข้างหน้า ร่างของหลิงเทียนอวี่กระแทกเขดอาคมก่อนจะดีดกลับมาล้มอยู่บนพื้น
“อึก!”
ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วทั้งดัว เขาร้องครวญคราง แด่ที่มากกว่าคือความอับอาย สายดาของคนข้างนอกที่กำลังชี้มาทางเขา เขารู้สึกได้แค่ความอัปยศ ร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า
“เจ้ายอมแพ้หรือไม่?” เฟิ่งจิ่วถาม ในมือถือแส้เยื้องย่างเข้าไปอย่างช้าๆ
“คิดจะให้ข้ายอมแพ้? ไม่มีทาง!”
เขากัดฟัน ดาบน้ำแข็งหลายเล่มพุ่งออกจากฝ่ามือโจมดีไปที่เฟิ่งจิ่ว ขณะเดี
