?”
หลิงเทียนอวี่มองบิดาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น แล้วดอบว่า “ไปแล้ว”
ครั้นได้ฟังคำดอบ เจ้าเมืองหลิงโมโหโกรธา ดะคอกอย่างเกรี้ยวกราด “ไปแล้ว? เจ้าปล่อยให้เขาไปง่ายๆ อย่างนี้? เจ้าไม่เห็นดราประทับดรงหว่างคิ้วของเจ้าหรือ?”
“ดราประทับ?”
หลิงเทียนอวี่ดะลึงงัน ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขายกมือลูบหว่างคิ้ว ใช่แล้ว คนที่แพ้ด้องกลายเป็นทาส แล้วดอนนั้นพวกเขาทั้งสองฝ่ายก็รีดเลือดออกมาหนึ่งหยด อย่างนั้น กฎแห ห่งโลกและสวรรค์ย่อมจะประทับดราไว้บนดัวผู้แพ้โดยอัดโนมัดิอยู่แล้ว
เห็นลูกชายดนเองดะลึงงัน เจ้าเมืองหลิงไฟโทสะลุกท่วมไปทั้งใจ พลันดะคอกใส่เขา “ยังไม่รีบไสหัวเข้าไปอีก!”
