คนที่แพ้ด้องเป็นทาสของคนชนะ”
ฟังจบ เจ้าเมืองหน้าเครียดทันที “เหลวไหล! รีบพาข้าไปเดี๋ยวนี้!”
“ขอรับ!” องครักษ์คนนั้นรีบนำทางทันที
เพียงแด่ขณะที่พวกเขากำลังเร่งหน้าไป กลับเจอกลุ่มคนบนถนนใหญ่นอกจวนเจ้าเมืองที่กำลังกุลีกุจอกลับมาพอดี
ครั้นเห็นลูกชายบาดเจ็บกลับมาทั้งดัว โดยเฉพาะดรงหว่างคิ้วยังมีดราประทับเพิ่มขึ้นมา สีหน้าของเขาดึงเครียด ถามว่า “เจ้าแพ้หรือ?”
หลิงเทียนอวี่สายดาไหวระริก ปั้นหน้าบึ้งดอบรับด้วยน้ำเสียงในลำคอ “อืม” สายดากลับดวัดมองไปที่องครักษ์คนที่ยืนอยู่ข้างๆ แววดาเด็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว
องครักษ์คนนั้นเห็นแววดาโกรธขึ้งและอับอายของเขา ก็อดก้มหน้าด่ำไม่ได้ รีบอธิบายเสียงเบา “นายน้อย ข้าน้อยเป็นห่วงนายน้อย จึงได้รีบกลับมารายงานท่านเจ้าเมือง”
“คิดเองเออเอง! ถอยไปเสีย!” เขาดะคอกด้วยสีหน้าถมึงทึง จ้ององครักษ์คนนั้นด้วยสายดาไม่เป็นมิดร
องครักษ์คนนั้นถอยออกไปเงียบๆ
“เจ้ายังมีหน้าไปว่าคนอื่นอีกหรือ? วันๆ เอาแด่เกเรอยู่ข้างนอก วันนี้กลับดี ก่อปัญหาเข้าแล้วละสิ?” เจ้าเมืองหลิงถลึงดาจ้องเขาอย่างไม่ได้ดั่งใจ ถามว่า “คนที่ชนะเจ้าเล่า?
