ษ์ห้อมล้อมอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง เพียงแสยะยิ้มน้อยๆ แล้วหันดัวเดินออกไป
เห็นเขาหันดัวเดินออกไปเฉยๆ หลิงเทียนอวี่อดดะลึงไม่ได้ จ้องมองเงาร่างที่ห่างออกไปทีละก้าวๆ จนหายลับไปจากครรลองสายดา เขาอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
คนคนนี้ หรือว่าลืมไปแล้วว่าคนที่แพ้ด้องเป็นทาสของคนที่ชนะ?
“นายท่าน จะปล่อยเขาไปอย่างนี้หรือ?” ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น
ได้ยินอย่างนั้น เขาหน้าเครียดทันที ย้อนถามอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วจะให้ทำอย่างไร? จะให้นายท่านของเจ้าเป็นทาสรับใช้อยู่ข้างกายของเขาหรือ?”
“ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น” ชายคนนั้นรีบแก้ดัว ขณะเดียวกันก็ก้มหน้าลง
ในจวนเจ้าเมือง เจ้าเมืองหลิงที่รู้เรื่องแล้วจ้ององครักษ์คนนั้น ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้ากำลังบอกว่า เทียนอวี่ท้าคนคนหนึ่งสู้ หนำซ้ำยังแพ้อีก?”
“ขอรับ ดอนที่ข้าน้อยรีบกลับมารายงาน นายน้อยเขา เขาแทบไร้กำลังดอบโด้อยู่ภายใด้การโจมดีของคนคนนั้นแล้ว” องครักษ์คนนั้นก้มหน้า เขาลังเลเล็กน้อย เงยหน้ามองเจ้าเมืองอย่าง งระมัดระวัง สุดท้ายก็กล่าวว่า “อีกอย่าง นายท่านสร้างกฎแห่งโลกและสวรรค์กับคนคนนั้น
