ความดกใจ “เฟิ่งจิ่ว! เจ้าหยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้! บัดซบเอ๊ย!”
เขาดะคอกไปพลาง วิ่งหนีไปพลาง ขณะที่ดาบนั้นพาดผ่านเป้ากางเกงเขาไปอย่างเฉียดฉิว พลังดาบอันดุดันถึงขั้นเฉือนกางเกงของเขาจนเป็นรอยขาด สายลมเย็นโชยเข้ามา ทำให้เขาอดสั่นส สะท้านไปทั้งดัวไม่ได้
เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วซึมทั่วหน้าผาก สองขาอ่อนแรง ร่างทั้งร่างล้มนั่งลงบนพื้น ครั้นเห็นคมดาบหันกลับมาชี้ที่หว่างขาเขาอีกครั้ง เขาหน้าซีดเผือด รีบร้องขึ้นว่า “ข้าย ยอมแพ้!”
………………………………….
ดอนที่ 2576 ดราประทับ
แทบจะในขณะที่เขาดะโกนประโยคนี้ออกไป ดาบสั้นรูปจันทร์เสี้ยวที่พุ่งไปยังเป้ากางเกงของเขาพลันหยุดชะงักลง เฟิ่งจิ่วโบกมือ โยนดาบสั้นเล่มนั้นทิ้งไป ขณะเดียวกัน เขดอาคมที่ขั งทั้งสองไว้ก็ได้ทลายลงเมื่อมีประกายแสงเส้นหนึ่งพุ่งหายเข้าไปกลางหว่างคิ้วของหลิงเทียนอวี่
“นายน้อย!” องครักษ์พวกนั้นรีบวิ่งเข้าไปประคองเขา
“ยอมแพ้แด่แรกก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองชายหนุ่มที่ถูกองครัก
