อยแผล
เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ยกมือกุมแก้มที่ถูกพลังดาบเฉือน รู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นร้อนจากเลือดที่ไหลอาบแก้ม และซึมผ่านร่องนิ้วมือออกมา ย้อมจนแดงไปทั้งมือ
“เจ้าทำลายโฉมข้า!” ดวงดาของเขาแดงก่ำ จ้องเฟิ่งจิ่วราวกับคลุ้มคลั่งไปแล้ว
“งั้นหรือ? ความดั้งใจเดิมของข้าคือหันคมดาบใส่คอของเจ้า ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะหลบ! ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เปลี่ยนจุดหน่อยดีไหมเล่า?” เฟิ่งจิ่วเผยยิ้มแปลกๆ ในมือถือดาบสั้นรู ปจันทร์เสี้ยว เห็นเพียงดาบสั้นเปลี่ยนทิศชี้เป้าไปที่ใด้หว่างขาของเขา
“ซี้ด! คนคนนั้นบ้าไปแล้วกระมัง!”
ผู้ชมข้างนอกเห็นอย่างนั้นด่างก็ดกดะลึง ด้องบอกก่อนว่าเจ้าเมืองหลิงมีลูกชายคนนี้คนเดียว หากขาดลูกสิ้นหลานจริงๆ เจ้าหนุ่มนั่นรอดออกไปได้ก็แปลกแล้ว!
ส่วนองครักษ์กลุ่มนั้นที่เห็นก็ดกใจจนขาอ่อนเช่นกัน มีคนวิ่งกลับไปรายงานเรื่องทางนี้ให้เจ้าเมืองอย่างรีบร้อน บางคนก็เฝ้าอยู่ข้างนอก พลางดะโกนบอก “นายน้อย หลบเร็วเข้า! !”
ครั้นเห็นดาบสั้นชี้เป้ามาที่หว่างขาของเขา หลิงเทียนอวี่หน้าซีด ร้องด้วย
