ืองรู้เรื่องนี้จะต้องโมโหตายแน่ๆ”
“สถานการณ์อย่างนี้กลับไม่เคยเจอมาก่อน แต่เห็นได้ชัดว่าคราวนี้เจ้าเมืองน้อยพลาดท่าเข้าแล้ว”
“ข้าคิดว่าแม้เจ้าหนุ่มชุดแดงชนะก็ไม่ใช่เรื่องดี” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งพูดขึ้นเบาๆ
“ทำไมเล่า?” ผู้ฝึกตนอีกคนถาม
“พวกเจ้าลองคิดดูสิ! เจ้าเมืองหลิงเป็นผู้ปกครองแห่งเมืองหนึ่งเชียวนะ เขาเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเซียน เขาจะยอมปล่อยให้ลูกชายของตนเองกลายเป็นทาสของคนอื่นหรือ? ข้าเดาว่าหากเจ้าหนุ่มชุดแดงชนะ อีกไม่นานจะต้องถูกเจ้าเมืองฆ่าแน่ๆ”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนเงียบกริบ รู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาพากันหันไปมองเฟิ่งจิ่วในชุดแดง รู้สึกว่าไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ล้วนไม่เป็นผลดีต่อเขา
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่อยู่ในเขตอาคมไม่ได้สนใจอะไรมาก แส้ในมือของเธอตวัดใส่หลิงเทียนอวี่ราวกับกำลังหยอกเล่นกับลิง แต่ละครั้งที่ฟาดแส้ออกไปล้วนแม่นยำเหมือนจับวางบนตัวของอีกฝ่าย แต่ละแส้ล้วนแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายพลังวิญญาณและกำลังภายใน เมื่อเสียงฟาดดังหนึ่งครั้ง รอยเลือดก็ปรากฏหนึ่งเส้น
“ซี้ด! อ๊าก!”
ถูกแส้ฟาดติดๆ กันหลายครั้งในรวดเดียว พยายามโจมตีระยะประชิดแต่ก็ไม่อาจเข้าใกล้ รู้สึกเพียงแส้ที่
