ฟาดมาแต่ละครั้งทั้งเจ็บแสบรวดร้าวและทรมาน
“เจ้าเมืองน้อย!”
“เจ้าเมืองน้อย!”
เหล่าองครักษ์ที่อยู่ข้างนอกเห็นเหตุการณ์ก็ร้อนใจนั่งไม่ติด ทว่าในเขตอาคมนั่น ไม่ว่าจะคนที่อยู่ข้างในหรือคนที่อยู่ข้างนอกด้วยเข้าออกไม่ได้
“เฟิ่งจิ่ว กล้าทำอย่างนี้กับข้าเชียวหรือ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!” หลิงเทียนอวี่คำราม จับจ้องเฟิ่งจิ่วด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน เพียงยิ้มๆ “ทำไมเล่า? แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้ว? ทนไม่ได้เจ้าก็ยอมแพ้สิ! ขอแค่เจ้ายอมแพ้ เขตอาคมนี้ก็หายไปแล้ว ข้าก็จะได้ไม่ต้องฟาดเจ้าอีก”
“ให้ข้ายอมแพ้? ไม่มีทาง!”
เขากัดฟัน ก่อนจะเอาของสิ่งหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ ขว้างลงบนพื้นตรงกลางระหว่างทั้งสองคน เห็นเพียงควันขุมหนึ่งกระจายตัวไปทั่ว บดบังการมองเห็นให้เลือนราง
มองดูหมอกควันที่กระจายไปทั่ว เฟิ่งจิ่วหรี่ตา การมองเห็นถูกขัดขวาง เธอจึงปล่อยดวงจิตออกไป ในเวลานี้เอง เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นขุมหนึ่งพวยพุ่งเข้ามาพร้อมกับไอสังหาร รีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว เมื่อใช้ดวงจิตกวาดสำรวจ กลับตรวจสอบไม่เจอตำแหน่งของหลิงเทียนอวี่ เฟิ่งจิ่วสะดุดใจ รู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องใช้อาวุธวิเศษอะไรบางอย่า
