จากนั้นก็กินปูหนึ่งตัว
“สถานที่ดี อาหารทะเลสดใหม่มาก” เธอดื่มดำกับอาหารอันเลิศรส กินไปพลาง คอยดูหนวดหมึกย่างบนแผ่นเหล็กไปพลาง เห็นกลืนเมฆากับเจ้าเสือน้อยกินค่อนข้างเร็ว เธอจึงยกหมึกยักษ์ตัวนั้นให้พวกมันสองตัวกินทั้งหมด
ชายชราที่ได้กลิ่นหอมหวนได้แต่กลืนน้ำลาย เห็นเฟิ่งจิ่วไม่เรียกเขาไปกินจริงๆ จึงอดบ่นในใจไม่ได้ ‘แม่นางน้อยคนนี้ช่างไม่น่ารักเสียเลย ทำไมไม่รู้จักให้ความเคารพผู้อาวุโสบ้างเล่า?’
เขาอยากไปทางนั้น แต่ก็รู้สึกว่าศักดิ์ศรีค้ำคอ แต่หากไม่ไป กลิ่นหอมนั่นก็ทำให้เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้อีก สุดท้าย เขาลุกขึ้น ปั้นหน้ายิ้มแห้งๆ เดินเข้าไป “แม่นางน้อย เจ้าย่างอะไรหรือ? ทำไมหอมเช่นนี้? แต่ก่อนข้าไม่เคยเห็นวิธีการทำอาหารเช่นนี้เลย! นี่โรยเครื่องเทศอะไรไว้หรือ?”
“สูตรลับประจำตระกูล” เฟิ่งจิ่วตอบ จงใจดันเนื้อชิ้นโตไปตรงหน้ากลืนเมฆา “กลืนเมฆา รีบกิน เย็นแล้วจะไม่อร่อย”
ชายชรากลืนน้ำลาย สูดกลิ่นหอมของเนื้อเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยอย่างยิ้มแห้งๆ ว่า “แม่นางน้อย ข้าผิดไปแล้ว ข้าน่าจะช่วยเจ้าแท้ๆ เจ้าดูว่าแบ่งให้ข้ากินบ้างได้หรือไม่? ข้าเองก็ไม่เคยกินของพวกนี้ อยากลองกินนัก”
เฟิ่งจิ่วหยุดการเคลื่อนไหวที
