ๆ ดวงตายังคงจับจ้องมาที่เฟิ่งจิ่ว เพียงแต่คราวนี้เขาจ้องดวงหน้าของเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปที่ลำคอยาวระหงของเธอ แววตาเหิมเกริมไร้มารยาท คล้ายไม่เห็นเธออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
ก็ไม่แปลก เวลานี้เฟิ่งจิ่วเก็บซ่อนกลิ่นอายพลังเอาไว้ คนทั่วไปมองระดับวรยุทธ์ของเธอไม่ออก คนคนนี้มีวรยุทธ์อยู่แค่ระดับปราชญ์เซียนก็กล้าเหิมเกริมกับเธอเช่นนี้ นั่นเพราะมองวรยุทธ์ของเธอไม่ออก
เฟิ่งจิ่วหันตัวเดินไปทางรองเท้าที่วางไว้ด้านหนึ่ง ขณะกำลังจะสวมใส่รองเท้า กลับเห็นผู้ฝึกตนคนนั้นโฉบกายมายืนตรงหน้าเธอ“แม่นาง ได้ยินมาว่าที่นี่มีผู้คุ้มครองทะเลอยู่ ไม่ทราบว่าแม่นางเห็นบ้างหรือไม่?”
เธอขมวดคิ้ว มองคนตรงหน้า ก่อนตะคอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อยู่ห่างๆ ข้าหน่อย!” เอ่ยจบ ก็สะบัดแขนเสื้อ กระแสพลังขุมหนึ่งถูกซัดออกไป
………………………………….
