ังมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องอันแปลกประหลาด ชายชราที่ยืนอยู่ริมชายหาดอดตะลึงไม่ได้ เขาเพ่งมอง กลับเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวหนึ่งที่ยังไม่ทันได้มองให้ชัดก็ถูกขว้างเข้ามาแล้ว
“ตัวอะไรเนี่ย!” เขาถอยหลังหลบหลายก้าวโดยสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นเจ้าสิ่งนั้นยังคงดิ้นอยู่หลังจากที่ถูกขว้างลงบนพื้นแล้ว
“ซี้ด! เจ้าจับสัตว์ประหลาดกลับมาได้ตัวหนึ่งอย่างนั้นหรือ?” ชายชราถลึงตาจ้องเฟิ่งจิ่วที่กำลังใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณกำจัดคราบน้ำบนตัวเหมือนเห็นผี
กลิ่นอายพลังวิญญาณเคลื่อนผ่านร่างกาย เสื้อผ้าที่ตอนแรกเปียกปอนกลับมาแห้งสบายในพริบตา แม้แต่หยดน้ำที่เกาะเส้นผมอยู่ก็หายไปด้วย เส้นผมสีหมึกสยายอยู่กลางหลัง
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองชายชราแวบหนึ่ง พลางใช้เส้นคาดผมรวบอย่างง่ายๆ จากนั้นก็สวมเสื้อคลุม ส่วนรองเท้ากลับไม่ได้ใส่ ยังคงถอดไว้บนทรายเหมือนเดิม ปล่อยให้เท้าที่ขาวดุจหยกเดินย่ำอยู่บนทรายเนื้อละเอียด
“ท่านลุง กินอาหารทะเลหรือไม่?” เธอเผยยิ้มอ่อนๆ วางมาดเหมือนบุตรีจากตระกูลใหญ่ ทว่าชายชราที่เห็นท่าทางของเธอ กลับหนังตากระตุกถี่ๆ
บุตรีจากตระกูลใหญ่ทั่วไปไม่มีทางทำให้ตนเองเปียกปอนไปทั้งตัวเพื่อลงทะเลไปจับสัตว์ประหลาดหรอก อีก
