อย่าง อย่าว่าแต่บุตรีตระกูลใหญ่เลย เขาเฝ้าทะเลผืนนี้มานานหลายปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นใครที่ลงไปจับสัตว์ประหลาดขึ้นมาเลย
“สัตว์ประหลาดนี่กินไม่ได้เสียหน่อย เจ้าจับมันขึ้นมาทำไม?” ชายชราว่า พลางลองแตะตาข่ายที่เหมือนเส้นไหมเงินนั่น ก่อนจะเอ่ยอย่างอดตะลึงไม่ได้ว่า “นี่มันสมบัติล้ำค่าเลยนี่”
“อืม เป็นอาวุธวิเศษอย่างหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วว่า ขณะจ้องเจ้าหมึกยักษ์ที่ยังดิ้นขลุกขลักอยู่ในตาข่ายเงิน “เจ้านี่สิอร่อย มีแค่พื้นที่ใกล้เคียงทะเลเท่านั้นถึงจะมีของอย่างนี้ ที่อื่นแม้อยากกินก็หาไม่ได้”
เธอหันไปมองรอบๆ ก่อนจะหันความสนใจมาที่ชายชรา ยิ้มตาหยีแล้วถามว่า “ท่านลุง ท่านอยากกินอาหารทะเลหรือไม่ ของที่ข้าทำอร่อยมากนะจะบอกให้”
ชายชราได้ยินก็ขมวดคิ้ว ถามว่า “มีอะไรก็พูดมา ข้าเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบคนกระมิดกระเมี้ยนหรืออ้อมค้อมไปมา” แม้ว่าแม่นางน้อยตรงหน้าจะไม่มีท่าทางกระมิดกระเมี้ยนเลยแม้แต่น้อยก็ตาม
เธอยิ้มๆ ก่อนจะบอกออกไปตามตรงว่า “รบกวนท่านลุงไปเก็บกิ่งไม้มาที ข้าจะทำของอร่อย”
ชายชราตะลึงค้าง จ้องเธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง “จะ เจ้าให้ข้าไปเก็บกิ่งไม้?”
“ท่านลุงบอกว่าเป็นคนตรงๆ ไม่ใช่หรือ? นี่ข้าก็พูดแล้ว ท่านยังไม
