ตอนที่ 2557 ไม่น่าเสียดายหรือ
ทว่าชายชราไม่ลืมตา แม้แต่ลมหายใจก็สงบนิ่งดุจสายธาร นั่งนิ่งๆ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์อันแปรปรวน เหมือนกำลังนอนหลับอย่างไรอย่างนั้น
เห็นชายชราแปลกประหลาดคนนี้นั่งนิ่งๆ ราวกับรอบข้างไร้ผู้คนเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วจ้องมองเขา ก่อนจะละสายตากลับไปจ้องที่มหาสมุทรผืนใหญ่ตรงหน้า
มหาสมุทรผืนใหญ่นี้เธอต้องเดินทางข้ามไป ในเมื่อใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณจับปลาในนี้ไม่ได้ อย่างนั้นไม่สู้…
นัยน์ตาของเธอไหวระริก ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอรีบถอดรองเท้าหนัง จากนั้นก็ถอดเสื้อตัวนอกสีแดงออก ใส่เพียงเสื้อผ้าด้านในเดินเท้าเปล่าเข้าไปในทะเล
ชายชราที่กำลังนั่งหลับตาเงียบๆ ราวกับได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาลืมตาข้างหนึ่งมองออกไป นึกไม่ถึงว่ากลับเห็นหญิงสาวถอดเสื้อตัวนอกออก แม้แต่รองเท้าหนังก็ถอดออกด้วยแล้ว กำลังเดินเข้าไปในทะเลผืนกว้าง เขาตกใจจนเบิกตาโพลง
“แม่นางน้อย เจ้าอย่าคิดสั้นทำอะไรโง่ๆ สิ! ชีวิตคนเราเกิดมาแค่ครั้งเดียว หากตายก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้วนะ!” เขารีบวิ่งเข้าไปฉุดเฟิ่งจิ่วที่กำลังจะเดินเข้าไปในทะเล
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นก็มุมปากกระตุก เขาหันไปมองชายชราแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ท่านลุง ข้าไม่ได้
