ท่ามกลางความเป็นธรรมชาติและดูปกตินี้ เธอกลับรู้สึกรางๆ ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง เพียงแต่ อะไรกันแน่ที่ผิดปกติ เธอกลับบอกไม่ถูก
“น่าแปลก เหตุใดพวกเขาจึงสวมใส่เสื้อผ้ากลับด้านกันหมด?” เฟิ่งจิ่วเห็นว่าผู้คนที่เจอตลอดทาง ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนใส่เสื้อผ้ากลับด้านกันหมด
“อ้อ นี่เป็นความเคยชินของที่นี่ แต่ละถิ่นก็มีธรรมเนียมที่แตกต่างกันอย่างไรเล่า! หึๆๆ” ชายชราลูบหนวดหัวเราะ เดินมาหยุดใต้ต้นไม้จากนั้นก็เด็ดผลไม้สองสามลูกยื่นให้เฟิ่งจิ่ว “มาๆ รับไว้ กินรองท้องก่อน”
เฟิ่งจิ่วเห็นว่าผลไม้ในมือเพิ่งเด็ดมาสดๆ ใหม่ๆ หนำซ้ำเวลานี้ท้องก็หิวแล้ว จึงเอาผลไม้มาเช็ดเล็กน้อยแล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ สัมผัสในปากทั้งหอมหวานและกรอบอร่อย โดยเฉพาะเนื้อแน่นฉ่ำน้ำช่วยดับกระหายได้อย่างดี ทว่า เมื่อเธอเงยหน้ามองชายชราเพื่อจะเอ่ยขอบคุณ กลับเห็นว่าชายชราที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้แล้ว
“ท่านลุง?”
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนขานเรียก กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ ผู้ใหญ่และเด็กพวกนั้นบ้างก็ง่วนกับงานตรงหน้า เด็กน้อยที่ปีนป่ายเล่นกันอย่างสนุกสนานก็ยังคงเล่นกันต่อไป
เธอหรี่ตาส
