ังเกตรอบๆ ขณะพึมพำเบาๆ ว่า “ภาพมายาหรือ?”
ดูท่าวันนี้เธอเจอยอดฝีมือเสียแล้ว ชายชราคนนั้นบุคลิกดูสุขุมอ่อนโยน ไร้กลิ่นคาวเลือด แต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนคมไว้ในฝัก ตอนนี้กลับล่อเธอให้มาติดอยู่ในภาพมายานี้เสียแล้ว
ในเมื่อเป็นภาพมายาย ย่อมต้องมีวิธีทำลายมัน เพียงแต่ คนพวกนี้มันอย่างไรกัน? หากเป็นภาพมายาแล้วเหตุใดจึงมีคนพวกนี้ปรากฏตัวขึ้นมา?
เธอที่ติดอยู่ในภาพมายากำลังคิดหาวิธีทำลายภาพมายา ขณะเดียวกันที่ข้างนอก ชายชราที่ถือไม้เท้าไว้ในมือกำลังยกกระจกขึ้นดูอยู่ และในกระจกบานนั้น ก็มีเงาร่างของเฟิ่งจิ่วสะท้อนอยู่…
ด้านในนั้น เฟิ่งจิ่วถูกหญิงวัยกลางคนสองคนดึงไปที่ทางเดินเล็กๆ “ไปๆๆ บ้านข้ามีผลไม้และสุรากับเนื้อย่าง ข้าพาเจ้าไปกิน”
“นั่นสิ ที่นี่อยากได้อะไรล้วนมี มา พวกเราพาเจ้าไปกิน”
เฟิ่งจิ่วถูกหญิงสาวสองคนลากเดินไปบนถนนเล็กๆ กินอาหารและดื่มสุราในบ้านของสองคนนั้นไปไม่น้อย ทุกครั้งที่เธอจะบอกลา ก็จะมีเหตุผลและสุราที่ไม่อาจปฏิเสธยื่นมาให้
เธอกินดื่มอยู่ที่นี่ จนกระทั่งฟุบลงไปบนโต๊ะราวกับทนความเมามายไม่ไหว ทว่า หญิงสาวสองคนนั้นกลับยิ้มประคองเธอเข้าไปในห้อง พาเธอไปพักผ่อนเสร็จแล
