ข้าเชิญท่านให้รีบไปหาเดี๋ยวนี้” อิ่งอีเขย่งปลายเท้ากระโดดจากหลังคาลงมาอยู่นอกห้องของเขา กดเสียงให้ต่ำก่อนจะตะโกนบอกโม่เฉิน
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาดีดนิ้วจุดไฟในห้อง สวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นรวบผมสีหมึกลวกๆ แล้วเปิดประตูเดินออกมา คนข้างนอกเป็นอิ่งอีดังจริงๆ
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” เขาถาม ก่อนจะรวมพลังเขย่งปลายเท้าเหาะขึ้นไปกลางอากาศ จากนั้นก็กระโดดเหยียบหลังคามุ่งหน้าไปทางจวนเฟิ่ง
อิ่งอีตามหลังเขาไปติดๆ เอ่ยว่า “เหมือนว่าจะเกิดเรื่องกับภูตหมอแล้ว รายละเอียดเป็นอย่างไรข้าก็ไม่แน่ใจ”
ในห้องส่วนตัวเรือนหลักของจวนเฟิ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อเปิดแผลจุดหนึ่งของเฟิ่งจิ่วเพื่อตรวจสอบดู ครั้นเห็นว่าแผลที่ใส่ยาแล้วแต่ก็ยังไม่หาย ตรงกันข้ามยิ่งบวมและกลายเป็นสีดำ หัวใจของเขาสะท้านไปทั้งดวง
ใบหน้าของเขาเย็นชา กลีบปากเม้มแน่น จ้องเฟิ่งจิ่วที่ร่างกายร้อนรุ่มไม่ได้สติ เขาลุกขึ้นออกไปตักน้ำสะอาดที่ห้องด้านนอก ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กชุบน้ำบิดหมาดเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของนาง จากนั้นก็แช่น้ำเย็นวางไว้บนหน้าผากของนางเพื่อลดอุณหภูมิ
เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก ตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนใจของกวนสีหลิ่น
