อนนั้น”
“ฮุ่นหยวนจื่อยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเจ้าโดยไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเอง ตอนนี้ยังพักฟื้นอยู่ที่สำนักดาราจักร ย่อมไม่ใช่เขาอยู่แล้ว ส่วนจัวจวินเยวี่ย…” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ ง ก่อนเงยหน้ามองเธอ
“จัวจวินเยวี่ยอยู่ในจวนเฟิ่งตลอดเวลา และข้าก็เชื่อเขาด้วย เขาไม่ใช่คนที่จะหักหลังใคร” เฟิ่งจิ่วอธิบายด้วยน้ำเสียงแช่มช้า เธอก้มหน้าเล็กน้อย ไล้นิ้วมือผ่านรอยฟันตรงจุดต ตันเถียนของเธอ
“คนพวกนั้นต้องการควักเม็ดบัวเขียวออกจากตัวข้า” ขณะเอ่ยประโยคนี้ กลีบปากของเธอหยักโค้ง ดวงตามีประกายเย็นเยียบพาดผ่าน
“ในเมื่อตอนนั้นตาเฒ่ามอบเม็ดบัวเขียวให้ข้า อย่างนั้นเขาก็ไม่น่าจะเอาเรื่องที่เม็ดบัวเขียวอยู่ในตัวข้าไปบอกคนพวกนั้น แม้ต้องตาย เขาก็จะไม่มีวันพูดอย่างแน่นอน”
นัยน์ตาลึกล้ำ สีหน้าเย็นชา “แต่ ในเมื่อคนพวกนั้นตามหาข้าเจอ หนำซ้ำยังรู้ว่าเม็ดบัวเขียวอยู่ในตัวข้า แสดงว่าจะต้องได้รู้มาอีกทีอย่างแน่นอน ฉะนั้นข้าเดาว่าชายชรากว
