ุด
เฟิ่งจิ่วรับคำ ถอดเสื้ออย่างให้ความร่วมมือ เหลือเพียงเสื้อชั้นในที่ปิดบังทิวทัศน์อันงดงามบนเรือนร่าง เพียงแต่ แม้ทิวทัศน์ตรงหน้าจะงดงามเพียงใด เซวียนหยวนโม่เจ๋อก็ไร้จิตใจจ จะเชยชม สายตาของเขาจับจ้องไปที่บาดแผลแต่ละรอยบนตัวของเธอ มองดูบางแผลที่เนื้อแผลปลิ้นออกมาข้างนอก เหมือนแผลจะลึกมาก ประกายเย็นยะเยือกพาดผ่านนัยน์ตาสีดำลึกล้ำ
คนที่เขาทนุถนอมยิ่งดวงใจ กลับถูกทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้ต่อหน้าต่อตาเขา คนพวกนั้น แม้ตายร้อยครั้งก็ยังไม่สาสม!
“เม็ดบัวเขียวที่อยู่ในตัวเจ้าสามารถรักษาอาการบาดเจ็บไม่ใช่หรือ ลองใช้พลังของเม็ดบัวเขียวรักษาบาดแผลบนตัวก่อน” เขาพยามยามควบคุมจิตสังหาร ก่อนจะเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียง อ่อนโยน
เฟิ่งจิ่วที่กำลังครุ่นคิดอย่างเหม่อลอย ครั้นได้ยินเขาพูด จึงรับคำ “ได้”
เธอหลับตา ยกสองมือจรดที่จุดตันเถียน ขับเคลื่อนพลังของเม็ดบัวเขียว ใช้พลังการฟื้นฟูของเม็ดบัวเขียวรักษาบาดแผลบนตัว
ทว่า เมื่อเวลาผ่านไป หน้าผากของเธอมีเม็ดเหงื่อผุดซึม สีหน้าขาวซีดขึ้นเรื่อยๆ แต่บาดแผลบนตัวกลับย
