ังเหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยว่าจะหายแต่อย่างใด
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ด้านหนึ่งสีหน้าหนักอึ้งจมดิ่ง เริ่มคาดเดาได้รางๆ
เวลานี้ เฟิ่งจิ่วลืมตา สลายพลังเม็ดบัวเขียวรอบกาย หลังจากผ่อนลมหายใจก็เงยหน้ามองเขา นัยน์ตาสุกใสสบกับนัยน์ตาดำขลับลึกล้ำของเขา “รักษาไม่ได้ พลังเม็ดบัวเขียวกับกลิ่นอา ายบนบาดแผลของข้าเหมือนแม่เหล็กขั้วเดียวกัน มันต่อต้านกันและกัน ไม่อาจรักษาได้”
ขณะเอ่ยประโยคนี้ หัวใจของเธอก็สงบลง การคาดเดาในตอนแรกได้รับการยืนยันแล้ว
“คนพวกนั้นมาเพราะเม็ดบัวเขียวก่อกำเนิดในตัวเจ้า”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม พลางหยิบยาออกมาทำความสะอาดแผลให้เธอ จากนั้นก็ใช้ยารักษาแผลจากมีดที่เธอทำขึ้นโดยเฉพาะ ก่อนจะหยิบผ้าขึ้นมาพันแผลที่โรยยาแ แล้วให้เรียบร้อย
นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วจมดิ่ง นัยน์ตาสุกใสคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่…
