ียนหยวนโม่เจ๋อบอก ก่อนจะจูงมือเธอเดินไปหยุดที่ศาลาแห่งหนึ่ง
“ที่แห่งนี้ก็มีศาลาด้วยหรือ”
เฟิ่งจิ่วประหลาดใจเล็กน้อย เห็นศาลาหลังนี้ตั้งอยู่บนยอดเขา ให้ความรู้สึกเหมือนตั้งโดดเด่นแยกห่างจากโลกภายนอก เธอหันไปมองด้านล่าง ทุกระยะจะมีศาลาพักเท้าตั้งอยู่หนึ่งหลั ง อีกทั้งตลอดทางลง บันไดบนถนนภูเขาก็แยกชัดมาก บนบันไดภูเขานั้น ยังมีคนจับกลุ่มกันขึ้นเขา บ้างก็นั่งพักอยู่ในศาลาพักเท้า
“ครั้งที่แล้วตอนออกเดินทางเคยผ่านทางนี้ เห็นที่นี่มีจุดชมวิว จึงอยากพาเจ้ามาสักครั้ง” เขาเดินเข้าไปในศาลา นั่งลงในศาลา จากนั้นก็เอาสุราออกมาจากในห้วงมิติ
เห็นอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วยิ้มเดินเข้ามานั่งที่ข้างโต๊ะ “ดูท่าท่านเตรียมตัวมาดี”
“หายากที่จะมีเวลาว่างชมวิวอย่างนี้ ย่อมไม่อาจพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ได้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรินสุราให้เธอ จากนั้นก็ยกถ้วยสุราตรงหน้าขึ้นมาจิบหนึ่งคำ
สองคนมองดูทิวทัศน์ยามพลบค่ำ อาทิตย์ยามอัสดงค่อยๆ ล่วงลับขอบฟ้า บางทีอาจเพราะอยู่บนที่สูง ดวงอาทิตย์ยามเย็นราวกับอยู่ใกล้แค่ตรงหน้า ราวกับว่าขอเพียงเอื้อมมือออกไปก็จะค
