คว้าได้
เฟิ่งจิ่วยกมือเท้าคาง ดื่มด่ำกับสายลมเย็นๆ ที่พัดผ่านใบหน้า มองดูอาทิตย์อัสดงที่ค่อยๆ กลายเป็นสีส้มสะดุดตา ราวกับไข่แดงในไข่เค็มที่ชวนน้ำลายไหล
อาทิตย์อัสดงลับจากขอบฟ้าเร็วมาก ราวกับเพียงชั่วพริบตาก็เลื่อนลับลงจากเขาไปอีกหนึ่งส่วน เมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า ขอบฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง เมื่อสีท้องฟ้ามืดลง ยามราตรีก็มาเย ยือน อุณหภูมิบนยอดเขาก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด สายลมกลางคืนพัดมา มีไอหนาวปะปนมาด้วย
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร แค่ดื่มด่ำกับความเงียบสงบในเวลานี้
“รออีกเดี๋ยว ดวงดาวก็จะออกมาแล้ว ดูดาวตรงนี้น่าจะใกล้มาก” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ขณะจิบสุรา มองดูเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า รู้สึกรื่นหูรื่นตายิ่งนัก
เพราะท้องฟ้ามืดลงแล้ว ดวงจันทร์ยังไม่ทันออกมา ด้วยเหตุนี้ แสงสว่างมืดสลัว แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนฝึกวรยุทธ์ ก็รู้สึกว่ามองเห็นได้ไม่ชัดเจน ด้วยเหตุนี้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อจึงห หยิบไข่มุกราตรีขนาดเท่าไข่ไก่วางไว้กลางโต๊ะ แสงสว่างแยงตา ส่องสว่างไปทั่วศาลาแห่งนี้ในพริบตา
………………………………….
