ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะมีพลังเช่นข้า และไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะเหมือนเจ้า”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “นี่ก็จริง”
ขณะพูดคุยกัน ทั้งสองได้ยินเสียงกรีดร้องนั้นยังคงดังต่อเนื่อง จึงอดสงสัยไม่ได้ “ระยะห่างนี้ อสูรกลืนเมฆาน่าจะถึงแล้ว เหตุใดผู้หญิงคนนั้นจึงยังร้องอยู่”
“บางทีอสูรกลืนเมฆาอาจคิดว่าช่วยไม่ได้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเม้มปาก กวาดตามองแวบหนึ่ง ก่อนหยักยิ้มมุมปาก “มันกลับมาแล้ว”
เฟิ่งจิ่วเอียงหน้ามองไป ท่ามกลางป่าทึบ อสูรกลืนเมฆากระโดดออกมา ไม่นานก็มาปรากฏตรงหน้านาง เธอเห็นแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ ถามว่า “อสูรกลืนเมฆา ทำไมกลับมาแล้วเล่า หาคนที่ร้อ องขอความช่วยเหลือไม่เจอหรือ”
อสูรกลืนเมฆานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า “นายท่าน หาเจอแล้ว แต่ว่าท่านบอกข้าว่าแค่ให้ไปดูไม่ใช่หรือ ดังนั้นข้าจึงแค่ไปดูแล้วกลับมารายงานท่านว่าเกิดอะไรขึ้น”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็นิ่งอึ้งเช่นกัน ราวกับนึกไม่ถึงว่ามันจะเข้าใจผิดเช่นนี้ได้ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้สติ เธอมองมันด้วยสีหน้าแปลกๆ ถามว่า “อย่างนั้นเจ้าเห็นอะไรบ้าง เกิดอะไรขึ น”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่
