มข้าไม่ได้” ขณะเอ่ย เธอเอื้อมอุ้งมือมารออกไปทำท่าจะหยิก กแก้มเขาอีกครั้ง
“อ๊า!” เฟิ่งเยี่ยอุทานด้วยความตกใจ รีบวิ่งหนีไปทันที พลางเอามือปิดแก้มเพื่อป้องกันเฟิ่งจิ่ว
“เจ้ายังมัวยืนอึ้งอะไรอยู่ รีบไปเรียกหยางหยางมาเร็วเข้าสิ ของพวกนี้ยังจะเอาหรือไม่” เธอใช้มือข้างหนึ่งตบห่อของบนโต๊ะ จ้องเขายิ้มๆ
“ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เฟิ่งเยี่ยบอก รีบสาวเท้าออกวิ่งทันที วิ่งไปที่ลานสวนเล็กๆ ตั้งใจจะไปเรียกจ้าวหยางมาด้วยกัน
เห็นเขาไปแล้ว เฟิ่งจิ่วหยอกเล่นกับเด็กน้อย กระทั่งผ่านไปพักใหญ่ๆ ก็ได้ยินเสียงของเฟิ่งเยี่ยดังมาอีก
“มาแล้วๆ หยางหยางมาแล้ว”
เฟิ่งเยี่ยดึงจ้าวหยางกลับมาด้วยความเร่งรีบ ทั้งสองเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ตาของเฟิ่งเยี่ยจับจ้องไปที่ห่อของขนาดใหญ่บนโต๊ะ ส่วนจ้าวหยางขานเรียก “พี่สาวเฟิ่ง”
“อืม นั่ง” เธอพยักหน้าให้ทั้งสองนั่งลง ก่อนจะเปิดห่อของใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง
หลังจากเปิดห่อก็เห็นขวดยาเล็กๆ จำนวนหนึ่ง บนขวดยาแต่ละขวดมีอักษรเขียนกำกับไว้ ยังมีผงยาบางส่วนที่ใช้กระดาษห่อไว้ มีตัวหนังสือเขียนแยกแยะไว้ชัดเจน
“ของในนี้มีอยู่สองชุด เจ้ากับหยางหยาง
