กัน เธอบีบจมูกน้อยๆ ของเขาเบาๆ บอกว่า “ของพวกนี้ทำได้แค่รับหน้าในสถานการณ์ฉุกเฉิน เจ้าต้องจำไว้ให้ดี หากไม่จำ ำเป็นจริงๆ ห้ามใช้เด็ดขาด ต้องเชื่อฟังหยางหยางให้มาก”
“ข้าต่างหากที่เป็นนาย ข้าไม่เชื่อฟังเขาหรอก”
เฟิ่งเยี่ยแค่นเสียง เอื้อมมือกวาดของเข้ามาใกล้ๆ พลางเก็บเข้าไปในอ้อมแขน ไม่วายเอ่ยว่า “อีกอย่าง ท่านอาจารย์เคยบอกไว้ พื้นฐานร่างกายของหยางหยางเหมาะแก่การฝึกวรยุทธ์มา าก พัฒนาการของเขาเร็วกว่าข้ามาก ตอนนี้พลังของข้าสู้เขาไม่ได้ ต่อไปก็เดาว่าคงสู้เขาไม่ได้”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วลูบหัวของเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เฟิ่งเยี่ย เจ้าต้องจำไว้ วรยุทธ์ไม่ได้มีไว้แข่งกับคนอื่น แต่มีไว้เพื่อปกป้องคนในครอบครัว และปกป้องคนที สำคัญในชีวิต ตอนนี้เจ้าต้องฉวยโอกาสตอนยังเด็กตั้งใจฝึกวรยุทธ์ ภายหน้าหากแข็งแกร่งขึ้น เรื่องราวที่ครอบครัวของเราเคยเผชิญมาก่อนหน้านี้ จะได้ไม่เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง”
เฟิ่งเยี่ยไม่ใช่เด็กไม่รู้ประสา ครั้นได้ฟังเช่นน
