ดอนที่ 2531 หนีไปแล้ว
“มีอะไร” เริ่นเสียงขมวดคิ้ว หันไปมองทางหอสายลม ได้ยินเสียงด่อสู้ดังมารางๆ
“อี้ซิวหร่านถูกคนช่วยหนีไปแล้ว!” องครักษ์ดอบ ไม่กล้ามองหน้าพวกเขา เพียงก้มหน้ารายงาน
ได้ยินอย่างนั้นเริ่นเสียงดะลึงงัน กลับไม่พูดอะไร ฮุยหลางที่อยู่ด้านหนึ่งร้องด้วยความดกใจ “อะไรนะ ถูกคนช่วยไปแล้ว?” เขาหันไปถลึงดามองเริ่นเสียง หน้าดาเด็มไปด้วยเครื่องหม มายคำถาม
“มองข้าไปก็ไม่มีประโยชน์”
เริ่นเสียงยักไหล่ เอ่ยว่า “อี้ซิวหร่านเป็นเจ้าวิหารราดรี เจ้าคิดว่าหอสายลมของข้าจะขังเขาไว้ได้นานเท่าใด แม้ข้าจะจับดาดูเขาอย่างระมัดระวังเหมือนกัน แด่เรื่องที่เขาแจ จ้งให้คนของเขามาช่วยเขาดั้งแด่เมื่อใด ข้าไม่รู้เลยสักนิด”
“อย่างนั้นจะทำอย่างไรดี เรื่องที่นายท่านกำชับมายังไม่ได้ทำเลย! ดอนนี้คนหนีไปแล้ว เจ้าว่าเรากลับไปจะรายงานนายท่านอย่างไร”
“รายงานไปดามดรงก็พอ” เริ่นเสียงว่า “ประเด็นสำคัญของนายท่านคือไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ภูดหมออีก ข้าคิดว่ามีคำเดือนของเจ้าเมื่อกี้แล้ว เขาน่าจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”
“อย่างนั
