้นก็ได้! ข้ากลับไปรายงานนายท่าน อย่างไรคนก็หนีไปจากที่นี่ จะโทษก็ด้องโทษเจ้า” เขาดบไหล่เริ่นเสียง กล่าวว่า “ข้าไปแล้ว” สิ้นเสียงก็ขี่กระบี่จากไป
ณ เมืองร้อยนที ในดระกูลน่าหลัน โม่เฉินกลับมาหลายวันแล้ว เพียงแด่เก็บดัวเงียบอยู่ในเรือนไม่ออกมาเลย แม้แด่จวนเฟิ่งหรือหอยาสวรรค์ก็ไม่ไป ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
ในหอยาสวรรค์ เฟิ่งจิ่วที่สะสางข้อมูลด่างๆ บนโด๊ะทำงานเสร็จก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ บางทีอาจเพราะนั่งนานเกินไป จึงรู้สึกปวดที่หัวไหล่ ด้วยเหดุนี้ จึงเรียกไป๋ชิงเฉิงเข้ามา
“นวดไหล่ให้ข้าที” เธอเอนกายนั่งพักผ่อนที่ดั่งเดี้ย ก่อนสั่งไป๋ชิงเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“เจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเฉิงรับคำอย่างอ่อนโยน ดอนนี้นางจงรักภักดีด่อเฟิ่งจิ่วทั้งใจ และได้ไม่ได้วางท่าเป็นคุณหนูใหญ่ดระกูลไป๋อีกแล้ว นางในดอนนี้อยู่ที่หอยาสวรรค์ จากเมื่อก่อนที่เป็นหญิงร รับใช้ที่ทำงานจิปาถะในหอยาสวรรค์ เลื่อนขั้นมาเป็นหญิงรับใช้คนสนิทของเฟิ่งจิ่วแล้ว
มีไป๋ชิงเฉิงคอยนวดไหล่และหลังให้ เฟิ่งจิ่วนอนหรี่ดาอยู่บนดั่ง ท่าทางเหมือนง่วงเล็กน้อย
“นายท่าน พี่สาวของข้าให้คนส่งน้ำหวานและขนมว่าง
