ลางเห็นเงาร่างที่นั่งเฉียงพิงเก้าอี้ดื่มสุราในชุดผ้าไหมโปร่งบาง ก็อดฉีกยิ้ม มกว้างไม่ได้
เพียงแต่ เพิ่งจะฉีกยิ้มได้ไม่นาน เขาก็เบิกตากว้างพลางตะโกนลั่น “ทำไมไม่มัดไว้เล่า เจ้ากลับปล่อยเขาอยู่อย่างนี้? เจ้าไม่กลัวเขาหนีไปหรือ”
อี้ซิวหร่านที่อยู่ในห้องข้างในไม่ได้ถูกมัด เพียงแต่กลิ่นอายพลังวิญญาณถูกผนึกไว้ ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่ดวงหน้าและบุคลิกที่โดดเด่นนั่น ยังมีอิริยาบถที่ดูสง่างาม กล ลับทำให้มองข้ามเรื่องที่เขามีเพียงผ้าไหมโปร่งบางปกคลุมตัวไปได้อย่างง่ายดาย
เขาดื่มสุราอยู่ในห้อง ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยความเฉื่อยชาทว่างดงาม ราวกับไม่ได้ถูกขังไว้ที่นี่ แต่ดูผ่อนคลายจนเหมือนกับเป็นเจ้าของที่นี่ก็ไม่ปาน
ก็ไม่แปลกที่ฮุยหลางเห็นแล้วจะหลุดร้องเสียงหลง เพราะอย่างไรตอนนั้นเขาก็ถูกมัดไว้
อี้ซิวหร่านจิบสุรา ตวัดมองฮุยหลางด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง “เฟิ่งจิ่วให้เจ้ามาหรือ”
“เจ้าคิดมากไปแล้ว ภูตหมอจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นใคร จะให้ข้ามาได้อย่างไร!” ฮุยหลางแค่นเสียงแล้วเดินเ
