็คือ เข็มเงินสองสามเล่มที่แทงอยู่บนหัวของท่านผู้เฒ่ามีควันสีขาวลอยออกมาจางๆ เมื่อควันพวกนั้นลอยขึ้นมา หน้าผากของท่านผู้เฒ่าก็ม มีเหงื่อซึม ใบหน้าที่ซีดขาวในตอนแรกก็ค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นมา
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า เขาราวกับมองเห็นท่านผู้เฒ่าที่หมดสติมานานสองปีขมวดคิ้วแวบหนึ่ง…
เวลาค่อยๆ ผ่านไป เฟิ่งจิ่วง่วนอยู่กับการฝังเข็ม และขับเคลื่อนลมปราณเพื่อกระตุ้นเลือดผ่อนคลายเส้นเอ็นให้เขา ส่วนเหลิ่งหวาคอยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ มีเพียงผู้อาวุโสสามที่มองดู จนตะลึงค้าง ได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่ท้ายเตียง ราวกับท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็ไม่ปาน สีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น
“อึก!”
เสียงร้องครวญดังออกจากปากของท่านผู้เฒ่า นั่นยิ่งทำให้อาวุโสสามเบิกตากว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อว่าตนเองได้ยินเสียงจากปากของท่านผู้เฒ่าที่หมดสติมาสองปีอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากได้ยินเสียงร้องครวญของท่านผู้เฒ่า เฟิ่งจิ่วเริ่มดึงเข็มเงินเหล่านั้นออกทีละเล่ม สุดท้ายเธอให้เหลิ่งหวาใส่เสื้อให้ชายชราและประคองเขานอนลง จ
