พอมาถึงเมืองร้อยนที ได้ยินว่าพวก กภูตหมอกลับมาแล้ว เขาจึงรีบมาทีหอยาสวรรค์ทันที
พอมาถึง เขากลับรู้สึกกระสับกระส่าย ภูตหมอเฟิ่งจิ่ว คนที่สูงส่งไม่ธรรมดาเช่นนั้น จะมาพบเขาจริงหรือ? นางจะช่วยรักษาท่านปู่จริงหรือ? แม้จะมีกวนสีหลิ่นเป็นคนแนะนำ แต่เขาก็ย ยังกระวนกระวายอยู่ดี โดยเฉพาะเมื่อเห็นความยิ่งใหญ่ของหอยาสวรรค์แห่งนี้ เขายิ่งขาดความมั่นใจ
ในขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำก้องกังวานหนึ่งก็ดังมาจากข้างนอก
“ฮ่าๆๆๆๆ เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย! นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะมาถึงเมืองร้อยนทีเร็วขนาดนี้” กวนสีหลิ่นสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าวมา คนยังมาไม่ถึง เสียงหัวเราะก็มาถึงก่อนแล้ว
ได้ยินเสียงนั้น เฉียวอี้นั่วรีบวางชาในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามารับหน้า “พี่ชายกวน”
เขารีบประสานหมัดคารวะ มองไปที่ข้างหลังเขาแวบหนึ่ง กลับไม่เห็นคนอื่น จึงอดตระหนกไม่ได้ ถามอย่างกังวลว่า “พี่ชายกวน ภูตหมอไม่ยอมช่วยท่านปู่ของข้าใช่หรือไม่?”
