ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ชวนลุ่มหลง “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่ชอบใส่เสื้อผ้าอาบน้ำ”
เฟิ่งจิ่วหันดวงหน้าที่แดงเหมือนดอกท้อมา สายตาจับจ้องเขม็งไปที่ร่างกายของเขา เอ่ยว่า “งั้นข้าก็ลงมือได้แล้ว?” ประโยคนี้ฟังดูกระตือรือร้นอยู่หลายส่วน เอ่ยจบ ก็เห็นเธอม้วนแขนเสื้อ เดินมาที่ข้างอ่างอาบน้ำ เอื้อมมือปลดรัดเกล้าของเขา ก่อนที่จะจุ่มมือทั้งสองข้างลงไปในน้ำ
“อึก!”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อร้องโอดครวญ ร่างกายไม่อาจเคลื่อนไหว เขาตะลึงเล็กน้อย ถามว่า “อาจิ่ว นี่เจ้าจะเล่นลูกไม้อะไร”
อาการกรึ่มๆ ได้หายไปในพริบตาตั้งแต่ที่เห็นภาพอันร้อนแรงชวนมองนี่แล้ว ตอนนี้เธอมีเพียงความตื่นเต้น และความคิดที่ซุกซนและชั่วร้ายเท่านั้น
“ข้าไม่ได้เล่นลูกไม้อะไรนี่! ข้าแค่กลัวว่าไฟของท่านจะติดง่ายจนทนไม่ไหว ฉะนั้นจึงได้ทำการป้องกันล่วงหน้าเท่านั้น” ดวงตาของเธอเปล่งประกาย ยิ้มตาหยีขณะบอก
………………………………….
