เจ้าก็อยู่ฝึกวรยุทธ์ที่นี่ดีๆ เล่า!”
เฟิ่งเยี่ยที่ได้ยินประโยคนั้น ดวงหน้าน้อยๆ พลันแข็งค้าง เขาหันกลับมาด้วยสีหน้าตกตะลึงและร้อนรน “หา? ท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าตามพวกเจ้ากลับบ้านหรือ ได้อย่างไรกัน ยะ อย่างนั้นข้ากับหยางหยางจะทำอย่างไร พวกข้าก็อยากกลับบ้านเหมือนกันนะ!”
“ไม่เป็นไร พวกเจ้าก็ฝึกวรยุทธ์อยู่ที่ดีๆ ข้าจะบอกท่านปู่เรื่องที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าคิดว่าขอเพียงรู้ว่าพวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ แม้จะไม่ได้พบหน้าก็คงไม่เป็นไร” เ เธอกลั้นหัวเราะ กุเรื่องแกล้งเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
“หา? ไม่นะ ไม่เอา พวกข้าจะกลับไปด้วย” เขากอดขาเธอทันที ท่าทางเหมือนกลัวจะถูกทิ้ง
“เจ้าผีน้อย ปล่อยมือของเจ้าออกเสีย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อก้าวเข้ามา ขยำคอเสื้อเฟิ่งเยี่ยแล้วยกตัวเขาขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าไม่ใช่ผีน้อย ข้าเป็นผู้อาวุโสต่างหาก” เสี่ยวเฟิ่งเยี่ยเถียง เพียงแต่พอเห็นสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เขาก็อึ้งงันไปทันที ทำได้เพียงพึมพำเบาๆ ว่
