า “ก็มันจริงนี่ ตามศักดิ์แล้วเสี่ยวจิ่วจิ่วยังต้องเรียกข้าว่าท่านอาน้อย! เจ้าแต่งกับนาง ก็ต้องเด็กกว่าข้าอยู่แล้ว”
“งั้นหรือ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองเขาด้วยหางตา สายตามองผ่านใบหน้าน้อยๆ ไปที่มือสองข้างที่ยังคงกอดขาเฟิ่งจิ่วอยู่ ดวงตาลึกล้ำหรี่เล็ก ประกายอันตรายพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งเยี่ยที่เห็นรีบหดมือกลับทันทีโดยสัญชาตญาณ เขากะพริบดวงตาไร้เดียงสา มองเฟิ่งจิ่วอย่างน่าสงสาร “เสี่ยวจิ่วๆ…เจ้าคงไม่ได้จะทิ้งข้ากับหยางหยางไว้ที่นี่จริงๆ หรอกกระมัง ง”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะ ยื่นมือลูบหัวเขา “แกล้งเจ้าเล่นเหรอก ไม่ต้องห่วง อาจารย์ของเจ้ารับปากแล้วว่าจะให้เจ้ากับหยางหยางลงเขาไปกับพวกข้า เพียงแต่หลังจากกลับบ้านแล้วพวกเจ้ายัง งต้องกลับมาฝึกวรยุทธ์ที่นี่อีก”
“ดีเหลือเกิน!” เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจ รู้สึกได้ถึงมือคู่นั้นที่ยังดึงคอเสื้อเขาจากข้างหลังอยู่ ก็อดเงยหน้ามองเซวียนหยวนโม่เจ๋อด้วยแววตาเอาใจไม่ได้
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นดังนั้นจึงปล่อยเขาลง
“คารวะทุกท่าน” ผู้เฒ่า
