หลิวเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเขาก่อนประสานมือคารวะ จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่ว กล่าวว่า “ขอบคุณยาจากภูตหมอมากๆ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ “เป็นเฟิ่งเยี่ยกับหยางหยางขอยาให้ผู้เฒ่าหลิว ฉะนั้นไม่ต้องขอบคุณข้า”
ผู้เฒ่าหลิวมองเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับพวกเฟิ่งจิ่วว่า “ต้องการให้ผู้เฒ่าพาทุกท่านไปพักผ่อนหรือไม่”
“ท่านลุงหลิว ท่านกลับไปก่อนเถอะ! ข้ากับหยางหยางจะต้อนรับดูแลพวกเขาเอง”
“อืม มีเฟิ่งเยี่ยกับหยางหยางอยู่สองคน ผู้เฒ่าหลิวกลับไปก่อนเถอะ!” เฟิ่งจิ่วเองก็ยิ้มเอ่ย
ชายชราได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าแล้วถอยออกไป
วันนี้ เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางพาพวกเขาเดินชมรอบๆ จากนั้นก็พาพวกเขาไปพักที่ห้องพักแขก เซียนเทียนซวีหลังจากกำชับเรื่องต่างๆ เสร็จก็ไม่ได้ออกมาอีก
พวกเขาพักที่นี่หนึ่งคืน เดิมตั้งใจจะบอกลาเซียนเทียนซวี แต่กลับได้ยินว่าท่านเซียนกักตัวฝึกตนแล้ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงออกเดินทางโดยเรือบิน มุ่งหน้าไปยังหอยาสวรรค์เมืองร้ อยนที…
หลายวันผ่านไป ขณะที่เรือบินลงจอดนอกเมืองร้อยนที ได้ดึงดูดสายตาผู้คนมามุงดูไม่น้อย…
