ตอนที่ 2507 เซียนเทียนซวี
เด็กอายุแค่นี้กลับไม่สดใสอย่างที่ควรเป็น ทำให้เธอเห็นแล้วก็ปวดใจ จนถึงตอนนี้ เธอยังจำตอนที่พบกับเขาครั้งแรกได้ เด็กคนนี้อายุยังน้อยแต่กลับผ่านเรื่องราวมามากมายขนาด นั้น หากเป็นไปได้ เธอหวังจริงๆ ว่าจะปกป้องพวกเขา ทำให้พวกเขาเติบโตอย่างไร้ความทุกข์และกลัดกลุ้มได้
จ้าวหยางที่กำลังหลับตาฝึกวรยุทธ์ได้ยินเสียงของเฟิ่งจิ่ว ลืมตาหันไปมอง “พี่สาวเฟิ่ง?”
“มากินขนมหน่อย อย่ามัวแต่ฝึกวรยุทธ์ทั้งวัน มา” เธอกวักมือเรียกเขา
จ้าวหยางชะงักงัน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ
เฟิ่งจิ่วหยิบผลไม้วิญญาณจำนวนหนึ่งวางไว้ในมือของเขา “เจ้าชิมผลไม้นี่หวานหรือไม่”
“ขอบคุณพี่สาวเฟิ่ง” เขานั่งลงข้างๆ หยิบผลไม้ลูกนั้นขึ้นมากิน
“หยางหยาง เจ้ายังเด็ก ตอนนี้วรยุทธ์ของเจ้าถึงระดับหลอมแก่นพลังแล้ว มีคนมากมายเทียบไม่ติดแล้ว เจ้ายังไม่รู้ ตอนที่พวกหนิงหลางอายุเท่าเจ้ายังไม่มีวรยุทธ์ระดับนี้เลย” เธอ หันไปมองพวกหนิงหลาง
ได้ยินเช่นนั้น หนิงหลางยิ้มๆ ยิ้มจนตาเล็กหยีเป็นเส้นตรง “ใช่แล้ว ตอนที่พวกข้าเจอเจ้าวรยุทธ์ก็ยังไม่สูง ตอนที่อายุเท่าหยางหยาง ก็ไม่ได้มีวรยุทธ์สูงเท่าเขา แต่ว่า ฮะๆ คว วามสามารถในการก่อเรื่องขอ
