เมื่อเดินตามข้างหลังชายชรา เขาเดินตามเฟิ่งจิ่วอย่างว่าง่าย
เพียงแต่ หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง ยิ่งเข้าใกล้ตำหนักกลางภูเขา เขากลับยิ่งชะลอฝีเท้า เขาเดินมาหาจ้าวหยางแล้วถามอย่างกังวลว่า “หยางหยาง เจ้าว่าท่านอาจารย์จะโกรธเราหรือ อไม่”
“ไม่รู้” จ้าวหยางตอบ สีหน้าเรียบเฉย
“อย่างนั้นเจ้าว่า หากท่านอาจารย์โกรธข้าแล้วจะทำอย่างไร ท่านอาจารย์กำชับว่าห้ามลงจากเขา แต่พวกเราแอบลงไปเงียบๆ ยังพาเสี่ยวจิ่วจิ่วกลับมาด้วย ข้ากลัวว่าท่านอาจารย์จะโ โกรธ!” เขาค่อนข้างกังวล เพราะเขารู้ว่าท่านอาจารย์ดีกับเขามาก แต่ครั้งนี้ กลับเป็นพวกเขาที่ไม่เชื่อฟังแล้วแอบหนีลงจากเขา
จ้าวหยางมองไปข้างหน้า ตอบว่า “พี่สาวเฟิ่งอยู่ด้วย แม้ท่านอาจารย์จะโกรธ ก็น่าจะเห็นแก่หน้านางไม่ถือโทษพวกเรา”
ได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งเยี่ยพ่นลมหายใจเบาๆ “อย่างนั้นข้าก็วางใจ” เขาเอ่ยต่ออีกว่า “กลับไปพวกเราต้องขอโทษอาจารย์”
………………………………….
