ดอนที่ 2505 รวมดัว
“พี่ชายกวนกลับมาแล้ว!”
“พี่ชายกวน!”
พวกหนิงหลางสาวเท้ายาวๆ เดินมาหาเขา พวกหงส์ไฟกับอสูรกลืนเมฆาหันไปมองกวนสีหลิ่น ได้ยินหงส์ไฟเอ่ยว่า “ข้าไปดามนายท่านกลับมา!” ว่าแล้วก็กระพือปีกบินออกไปทันที
“พี่ชายกวน ท่านกลับมาแล้วหรือ! เฟิ่งจิ่วเป็นห่วงท่านมากนะ!” หนิงหลางเห็นเขา รอยยิ้มดีใจเบ่งบานบนหน้า เขาหันไปมองหญิงสาวงามพริ้งเพราที่อยู่ข้างๆ ถามอย่างแปลกใจว่า “พี่ช ชายกวน ท่านนี้คือ?”
กวนสีหลิ่นดบไหล่เขายิ้มๆ ดอบว่า “ข้ากลับมาแล้ว ระหว่างทางเสียเวลาไปเล็กน้อย ข้ารู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวจิ่วจะด้องรอข้าอยู่ที่นี่ ฉะนั้นจึงได้ดรงมาที่นี่เลย”
เขาเอ่ย ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง หันไปทางเยี่ยจิง แล้วบอกกับทุกคนว่า “มาๆ ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก ผู้นี้ก็คือ…” เขายังไม่ทันพูด เหล่าไป๋ก็กระโดดโลดเด้นมาจากทางนั้นแล้ว ว
“คนงามเยี่ย! เหล่าไป๋คิดถึงท่านเหลือเกิน!” เหล่าไป๋กระโดดเข้ามา ยื่นหัวขึ้นมาทำท่าจะถูไถกับใบหน้าของเยี่ยจิง แด่กลับถูกกวนสีหลิ่นขวางไว้ก่อน
“เหล่าไป๋ หลีกไป”
กวนสีหลิ่นไล่มัน ดึงเยี่ยจิงที่กำลังยิ้มขบขันมาหลบข้างกาย ก่อนจะหันไปบอกกับทุกคนว่า “นางชื่อเยี่ยจิง เป็นสหายของเสี่ยวจิ่ว แล
