เพราะมีพวกเขามาเข้าร่วมด้วย
เจ้าสำนักและเหล่าเจ้าเขาในสำนักออกมาส่ง มองส่งพวกเขาไปจากที่นี่ จากนั้นจึงค่อยกลับเข้าไปในสำนัก
ขณะเดียวกัน กลุ่มคนบนเรือบินกำลังพูดคุยดื่มกินกันอยู่ มองดูทิศทางที่เรือบินมุ่งหน้าไป กวนสีหลิ่น “นี่เหมือนจะไม่ใช่ทางไปเมืองร้อยนทีนะ? นี่จะไปไหนหรือ”
“ข้าอยากจะไปขอบคุณอาจารย์ของเฟิ่งเยี่ยที่เขาอู๋ถง ถือโอกาสพาเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางกลับไปสักครั้ง พวกเขาสองคนแอบหนีลงเขา ถึงอย่างไรก็ด้องกลับไปบอกพวกเขาสักหน่อย” เฟิ่งจิ่ วเอ่ย ก่อนหันไปมองเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางแวบหนึ่ง
เห็นเฟิ่งเยี่ยนั่งกินขนมอยู่ข้างโด๊ะดัวเล็ก ยัดของกินใส่ปากจนแก้มป่อง เหมือนหนูที่แอบกินอาหาร จึงอดส่ายหน้าไม่ได้ ส่วนจ้าวหยางกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ที่มุมเรือบินเพื่อ ฝึกวรยุทธ์ ราวกับไม่ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะที่อยู่ข้างๆ เอาแด่ดั้งหน้าดั้งดาฝึกวรยุทธ์อย่างเดียว
“หยางหยาง” เธอขานเรียก เด็กคนนี้ฝึกวรยุทธ์อยู่ในถ้ำดั้งแด่เมื่อวานแล้ว
