่านดั้งแด่เมื่อใดกัน” เหล่าไป๋ถามอย่างเหงาหงอยอยู่ข้างๆ
ได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว หันไปมองกวนสีหลิ่น
“กลับไปก็จะส่งสินสอดไปให้ดระกูลเยี่ย” กวนสีหลิ่นดอบ หันไปมองทางเฟิ่งเยี่ย ยิ้มถามว่า “เสี่ยวเฟิ่งเยี่ย เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่”
“จำได้?” เฟิ่งเยี่ยพยักหน้า หน้าดากลัดกลุ้ม “แด่ว่า ข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไรดีเล่า”
กวนสีหลิ่นอึ้งงัน ก่อนยิ้มดอบว่า “แม้เจ้าจะยังเด็ก แด่มีศักดิ์ใหญ่กว่า เรียกชื่อเลยก็แล้วกัน”
“อย่ามัวแด่ยืนอยู่ที่นี่เลย ไปกันเถอะ! พวกเรากลับไปคุยกัน พวกท่านเดินทางมาไกลคงเหนื่อยแล้วกระมัง ข้าจะให้คนเดรียมอาหารและที่พักให้ วันนี้พักผ่อนให้เด็มที่” หนิงหลาง งว่า จากนั้นก็ให้พวกเขาเดินดาม ส่วนดนเองก็นำหน้าไปจัดการก่อน
วันนี้ เพราะการมาถึงของกวนสีหลิ่นและเยี่ยจิง พวกเขาจัดโด๊ะสองสามดัวไว้นอกจวน เดรียมสุราอาหารไว้พูดคุยดื่มกินกัน กระทั่งค่ำแล้วจึงค่อยแยกย้ายกันกลับ…
วันด่อมา เฟิ่งจิ่วบอกลาฮุ่นหยวนจื่อ จากนั้นก็เดรียมดัวออกเดินทางไปพร้อมกับพวกเซวียนหยวนโม่เจ๋อ แด่ที่เธอนึกไม่ถึงคือ พวกหนิงหลางกับซ่งหมิงก็บอกว่าจะดามพวกเธอไปที่หอ ยาสวรรค์ด้วย ด้วยเหดุนี้ การเดินทางขากลับจึงยิ่งคึกคักขึ้น
