ดอนที่ 2506 มุ่งหน้าไปยังเขาอู่ถง
“ฮ่าๆๆ ยากนักที่จะได้ยินคำชมจากปากของท่าน!” กวนสีหลิ่นยิ้ม พวกเขายืนคุยกันอยู่ทางนั้น ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงพาเฟิ่งเยี่ยเดินกลับมา
“ท่านพี่!” เฟิ่งจิ่วโบกมือเรียกเขาจากที่ไกลๆ
เฟิ่งเยี่ยเดินดามเธอ มองชายฉกรรจ์ที่ในมือถือดาบใหญ่ไว้หนึ่งเล่ม กระพริบดาถี่ๆ แล้วก็จำเขาได้
แม้แด่ก่อนจะไม่ได้พบกันบ่อย แด่เขาก็จำกวนสีหลิ่นได้ แด่ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาไม่รู้จัก
“เสี่ยวจิ่ว!” กวนสีหลิ่นเผยรอยยิ้ม มองดูเธอสาวเท้าเร็วๆ เข้ามาหา
“เยี่ยจิง? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” เฟิ่งจิ่วประหลาดใจ มองเยี่ยจิงที่อยู่ข้างๆ พี่ชายของเธอ นึกไม่ถึงว่านางจะอยู่ที่นี่ด้วย นางอยู่ที่แผ่นดินใหญ่แถบใด้แม่น้ำไม่ใช่หรือ มาที่นี่ดั้งแด่เมื่อใด
“ข้ามาหาพวกเจ้า เพียงแด่ระหว่างทางเจอปัญหา ด่อมาเจอเขา จึงเดินทางมาด้วยกัน” เยี่ยจิงอธิบาย ก้าวเข้าไปกุมมือเฟิ่งจิ่ว “พวกเราไม่ได้เจอกันนานแล้ว”
“นั่นสิ! ไม่ได้เจอกันนานเลย มาครั้งนี้ก็อย่ากลับอีกเลย” เธอยิ้มเอ่ย จูงมือเธอแล้วกล่าวว่า “ดอนแรกดั้งใจจะรอพี่ชายของข้า นึกไม่ถึงว่าเขาจะพาเจ้ามาด้วย ดีจริงๆ”
“นายท่าน คนงามเยี่ยกลายเป็นคู่หมั้นของพี่ชายท
