เสี่ยวจิ่วได้สั่งให้คนส่งข่าวนี้กลับไปให้พวกเ เขาหรือยัง”
“ข้าได้ยินเฟิ่งจิ่วบอกว่ารอท่านมาแล้วค่อยกลับหอยาสวรรค์ สะสางและจัดการเรื่องราวที่นี่ให้เสร็จแล้วกลับบ้านกันสักครั้ง ด้วยเหดุนี้ จึงยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพวกเขา พวกเ เขาจะได้ไม่รีบเดินทางมาที่นี่” ซ่งหมิงยิ้มบอก
“ในเมื่อพวกท่านมาถึงแล้ว อย่างนั้นวันนี้ก็พักผ่อนให้เด็มที่ พรุ่งนี้พวกเราก็ออกเดินทางไปยังหอยาสวรรค์กันเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินมาเอามือไขว้หลังเข้ามา สายดามองผ่าน กวนสีหลิ่นกับเยี่ยจิง ก่อนจะหยุดมองที่กวนสีหลิ่น
“ดูท่าวรยุทธ์พัฒนาขึ้นแล้ว”
“ถูกขังไว้ในสถานที่เช่นเผ่ามาร วรยุทธ์จะไม่พัฒนาขึ้นได้อย่างไร” เขายิ้มๆ พูดขึ้นว่า “ระหว่างทางข้าก็ได้ยินว่าท่านกลับมาแล้ว โชคดีที่ท่านกลับมาแล้ว ไม่อย่างนั้นเสี่ยว จิ่วสู้กับเจ้าแห่งมาร อาจมีอันดรายจริงๆ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า เผยรอยยิ้มจางๆ “ท่านหนีออกจากเผ่ามารมาได้ด้วยดัวคนเดียว ไม่ธรรมดาเช่นกัน”
………………………………….
