ตอนที่ 2503 สอนด้วยตนเอง
“ไม่กลับคำ” เธอยิ้มตอบ
“อย่างนั้นเจ้าต้องให้ข้าออกวิ่งก่อน นับถึงสิบ เจ้าค่อยไล่จับข้า” เขาถอยหลัง พลางตะโกนบอก
“ได้” เฟิ่งจิ่วตามใจเขา มองดูเขานับเลขอยู่ตรงนั้นพร้อมกับถอยหลัง อดไม่ได้ที่จะหรี่ตา กลับปากหยักโค้ง
“เจ็ด…เก้า…สิบ…มาเลย…”
เสียงดังมาจากที่ไกลๆ กระทั่งไม่ได้ยิน เฟิ่งจิ่วมองดูเงาร่างเล็กๆ กระโจนเข้าไปในป่าด้านหลังสำนัก จึงขยับเท้าไล่ตามไป
“ข้าก็จะไปด้วยๆ” เหล่าไป๋ตะโกน เขย่งเท้าวิ่งตามเฟิ่งจิ่วไปติดๆ
อสูรกลืนเมฆากับหงส์ไฟและเสือขาวน้อยกลับอยู่ที่เดิม พวกมันหรี่ตานอนหมอบพักผ่อนอยู่บนพื้น ไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วย
เซวียนหยวนโม่เจ๋อสาวเดินลงมาอย่างช้าๆ นั่งลงในศาลาหลังหนึ่ง รอเฟิ่งจิ่วกลับมา
เฟิ่งเยี่ยที่วิ่งหนีเข้าไปในป่าเขาด้านหลังใช้วิชาก้าวเท้าที่เพิ่งเรียนมาใหม่ ร่างกายน้อยๆ ทะยานผ่านต้นไม้ในป่า หันกลับไปมองข้างหลังเป็นระยะ ดูว่าเฟิ่งจิ่วไล่ตามมาหรือไม่ พอหันกลับไปเป็นเงาร่างสีแดงกำลังเข้ามาใกล้ ก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ รีบสาวเท้าวิ่งอย่างรวดเร็ว
ในป่า เฟิ่งจิ่วไล่ตามอยู่ข้างหลัง พลางใช้ใบไม้เป็นอาวุธลับโจมตีเฟิ่งเยี่ยที่อยู่ข้างหน้า
“ฟิ้ว!”
เสียงแหวกอากาศบินมาจ
