ากข้างหลัง เฉียดผ่านเฟิ่งเยี่ยไป เขาหันหลังไปตะโกน “ทำไมเจ้าใช้อาวุธลับด้วยเล่า ไม่ยุติธรรม!” แม้จะพูดอย่างนั้น เขากลับไม่กล้าชะลอฝีเท้า เพราะกลัวว่าจ จะถูกจับได้
“ไม่ได้มีกฎว่าห้ามใช้อาวุธลับเสียหน่อย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างไม่ยี่หระอยู่ข้างหลัง พลางใช้ใบไม้โจมตีเฟิ่งเยี่ยเป็นระยะ “หากหลบไม่ทันแล้วได้เลือด ข้าไม่รู้ด้วยนะ”
“หึ้ย! เจ้าเล่นขี้โกง!” เสี่ยวเฟิ่งเยี่ยวิ่งหนี วิชาก้าวเท้าที่เดิมทีไม่ได้ชำนาญนัก เริ่มคล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ ขณะถูกไล่จับ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ เช่นกัน ไม่นาน เข ขาสามารถเพิ่มความเร็ว และหลบอาวุธลับที่พุ่งเข้ามาจากข้างหลังพร้อมกันได้แล้ว
แม้ว่าเขาจะรู้ว่าอาวุธลับของเฟิ่งจิ่วไม่ได้หมายโจมตีจุดตายของเขา เพียงเฉียดผ่านเขาไปเท่านั้น แต่เขาไม่อยากถูกนางดูถูก ด้วยเหตุนี้ เขาพยายามอย่างสุดความสามารถ ไม่ยอมให้ อาวุธลับที่พุ่งมาจากข้างหลังถูกตัวเขาแม้แต่น้อย
ยิ่งวิ่งยิ่งเร็ว เขาหันไปมองข้างหลัง กลับเห็นเฟิ่งจิ่วเข้ามาใกล้อีกแล้ว เวลานี้ เขาอดลนลานไม่ได้ หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา
เฟิ่งจิ่วไล่ตามอย่างผ่อนคลายอยู่ข้างหลัง ระยะห่างไม่ใกล้หรือไกลจนเกินไป เธอคอยมองดูฝีเท้าที่คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยข
