สวรรค์เมื่อใด นางจะได้รักษาสะดวกหน่อย”
“ได้ๆๆ อย่างนั้นข้าจะจัดการพรุ่งนี้เลย” ผู้นำตระกูลเฉียวเอ่ยด้วยความดีใจ เขารีบขอบคุณกวนสีหลิ่น
หลังจากขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ถอยออกไปบอกว่าจะไม่รบกวนการพักผ่อนของเขา กระทั่งในลานสวนเหลือเพียงกวนสีหลิ่นคนเดียว เยี่ยจิงที่ไม่ได้มีส่วนร่วมเดินออกมาจากห้อง
“ท่านรับปากพวกเขาอย่างนี้ หากถึงเวลาอาจิ่วไม่รักษาให้พวกเขาเล่า” นางอยู่ในห้อง ได้ยินบทสนทนาคร่าวๆ แล้ว
“หึๆ ไม่หรอก”
เขายิ้มๆ เดินไปหานาง กล่าวว่า “ในความคิดข้า ตระกูลเฉียวเป็นตระกูลที่ไม่เลว หนำซ้ำเขายังขอร้องให้ช่วยรักษาบิดาของเขา แม้จะทำเพื่อตระกูลของเขา แต่ก็มีความกตัญญูอยู่ใน นนั้นด้วย เสี่ยวจิ่วน่ะ เป็นคนให้ความสำคัญกับมิตรภาพมาก เรื่องอย่างนี้หากนางรักษาได้ นางจะต้องช่วยอย่างแน่นอน”
เยี่ยจิงอดยิ้มไม่ได้ “อย่างนั้นท่านยังหลอกให้พวกเขาตกใจด้วยการบอกว่าไม่รักษาคนที่รังแกข่มเหงคนอ่อนแออีก”
“ไม่ใช่หลอกพวกเขา แต่เป็นการเตือน” กวนสีหลิ่นกุมมือของนาง ยิ้มเอ่ยว่า “เอาละ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว นี่ก็ดึกแล้ว เจ้ารีบไปนอนเถอะ! พรุ่งนี้พวกเรายังต้องเดินทางต่ออีก”
“อืม ท่านก็รีบพักผ่อน” นางรับคำ ก่อนจะกลับห้อ
