งไปพักผ่อน
กวนสีหลิ่นเห็นนางเดินเข้าไปในห้อง จึงเดินเข้าห้องอีกห้องหนึ่ง ทั้งสองนอนหลับสนิททั้งคืนจนถึงเช้า…
เช้าตรู่วันต่อมา กวนสีหลิ่นที่กำลังกินมื้อเช้ากับเยี่ยจิงเห็นเฉียวอี้นั่วเดินเข้ามา
“พี่ชายกวน คุณหนูเยี่ย” เขาคารวะ ยิ้มเอ่ย “พี่ชายกวน เหล่าสหายของข้าพาผู้อาวุโสในตระกูลนำของขวัญมารออยู่ด้านหน้า พวกเขาอยากมาขอบคุณท่าน”
กวนสีหลิ่นโบกมือ “ไม่พบๆ อีกเดี๋ยวพวกข้าก็ต้องไปแล้ว ขี้เกียจรับมือกับเรื่องพวกนี้” เขาไม่มีเวลามากมายขนาดนั้น
เห็นอย่างนั้น เฉียวอี้นั่วจึงเอ่ยว่า “ในเมื่อพี่ชายกวนไม่พบพวกเขา อย่างนั้นข้าจะไปบอกพวกเขาให้กลับไปก็แล้วกัน!”
“อืม” กวนสีหลิ่นรับคำ เห็นเฉียวอี้นั่วเดินออกไป ผ่านไปไม่นานก็เห็นเขากลับมาอีกครั้ง เพียงแต่ ข้างหลังมีบ่าวรับใช้ยกสิ่งของเดินตามมาด้วย
“พี่ชายกวน พวกเขาบอกว่าถึงพี่ชายกวนจะไม่พบพวกเขา ก็ต้องแสดงความขอบคุณท่านให้ได้ ของขวัญเหล่านี้เป็นน้ำใจเล็กๆ จากพวกเขา พี่ชายกวนโปรดรับไว้”
………………………………….
