บทที่ 807 สตรีแปลกหน้าโผล่มาถึงหน้าประตู
“ในเมื่อเจ้าเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว เจ้าไม่ได้ถามไถ่ระหว่างทางหรอกหรือ? ท่านแม่ของข้าออกจากบ้านไปตั้งนานแล้วยังไม่ได้กลับมาเสียที”
หญิงสาวแปลกหน้าถึงกับเผยสีหน้าหดหู่ใจ “อะไรนะ? ท่านป้าจูไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกหรือ?! นางจะไม่อยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แล้วนางไปที่ใด? นางจะกลับเมื่อไหร่? แล้ว… แล้วท่านสามารถเรียกนางกลับมาได้หรือไม่…”
“เจ้ามีสิ่งใดเร่งด่วนหรือ?” จูปาเม่ยไม่ใช่คนโง่เขลา นางระมัดระวังตัวยิ่ง “เจ้าไม่บอกกล่าวด้วยซ้ำว่าตนเองเป็นใคร มาที่นี่เพื่ออะไร… แล้วเหตุใดข้าจึงต้องเรียกท่านแม่ให้มาพบเจ้าด้วย?”
“ข้าแต่งงานเข้าสกุลจูมานานหลายปี แต่กลับไม่เคยเห็นหน้าเจ้าสักครั้ง ผู้ใดจะทราบว่าเจ้ามาจากที่ใด?” หลิวซื่ออุ้มท้องโย้ออกมาพยายามกล่าวผสมโรงด้วย “ในเมื่อเจ้ามาถึงหน้าประตูแล้ว ทั้งยังไม่มีเหตุผลใดแน่ชัด เช่นนั้นต้องบอกกล่าวเรื่องของตนเองเสียก่อนมิใช่หรือ? แล้วหากท่านแม่กล่าวถามพวกข้า จะให้พวกข้าเรียกขานเจ้าว่าอย่างไร? ลูกเป็ดขี้เหร่ดีหรือไม่? แล้วคิดว่าท่านแม่จะเชื่อหรือ?”
ทว่าหญิงสาวที่บุกมาถึงหน้าประตูปฏิเสธอยู่นาน นางยืนกรานว่าจะไม่บอกกล่าวสิ่งใดทั้งสิ้นจนกว่าจะได้พบเย่อวี๋หราน
จูปาเม่ยกลอกตาไปมาหลังจากอีกฝ่ายยืนกรานเช่นนั้น “เอาละ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ทำได้เพียงรอเท่านั้น อาจจะใช้เวลากว่าครึ่งเดือนกระมังกว่าท่านแม่จะกลับมา ใช่หรือไม่เจ้าคะ
